Music sorceress – interview with Liz Katrin

LIZ KATRIN is an artistic nickname of Katarzyna Bonikowska, who creates and performs music for video games and movies. Slavic and Viking mythology, fantasy, and science-fiction are her main fields of interest. She sings in many languages, even in Elvish. Here is a very interesting interview with this unique artist.

Sylwia Cegieła: Who is Liz Katrin? Tell me about your musical background.

Liz Katrin: Music has always been present in my home. I owe my musical education to my father and my vocal progress to my wonderful bel canto teacher, Mrs. Wanda Bargiełowska-Bargeyłło, a Warsaw National Opera soloist and one of the most remarkable European opera stage mezzo-sopranos. I also completed a bel canto course in Salamanca (Spain). In the ’80s, I started performing on stage (just playing guitar and singing); I sang in the OKO Cultural Centre musical ensemble and in choirs (at school and, further on, in the Warsaw University Choir and the National Opera Choir) as well as in many different bands (mostly my own musical projects). Since the early ’90s, I have been creating my own music.

Sylwia Cegieła: What has influenced your present work?

Liz Katrin: My favorite games, movies, comic books, novels, people, and – obviously – music: classical, ethnic, rock, folk metal, jazz… All of these have been a never-ending inspiration for me. In the ’80s, I discovered comic books about Thorgal (I have been collecting them from the very first issue!) and I thought it would be great to illustrate those stories with music. Following this idea I’m creating my THORGAL album.
Apart from those, I have been always fascinated by Star Wars, Star Trek, The Witcher books and games, The Elder Scrolls (especially Morrowind and Skyrim). I had the pleasure of creating about twenty songs for SKYWIND (one of the biggest modifications to the Elder Scrolls games). And movies: Terminator, Indiana Jones, Conan, Blade Runner...

Sylwia Cegieła: You are interested in very peculiar things, you sing in obscure languages such as Sindarin or Dunmeri. What are those languages and why did you choose to use them in your music?

Liz Katrin: You’d be surprised how many people know fantasy languages and speak them fluently… Ancient and foreign languages are another passion of mine. Sindarin is one of the Elvish languages created by J.R.R. Tolkien. To his lyrics I’ve created music and so my ELBERETH (sang in Sindarin) came to life, as well as other songs from my TOLKIEN album. Dunmeri is a language of the Dunmer (Dark Elves from the game Morrowind). I sing NEREVAR, HORTATOR and SHARMAT’S PRAYER in that language.

Picture: Adrian Wiśniewski (fragment) Picture: from Liz Katrin’s archive
Sylwia Cegieła: What are the advantages of being so unconventional?

Liz Katrin: I can reach real enthusiasts. This drives me to create and perform what’s hidden in my soul. I think it is quite a rare privilege.

Sylwia Cegieła: So you don’t like to be limited. What does this artistic freedom give you?

Liz Katrin: Independence. I don’t need to limit myself in any way. That being said, in the case of music projects for games or movies, cooperation with game creators or directors as well as mutual trust are essential.

Sylwia Cegieła: Is this the reason why you don’t have a manager and you manage and organize your work by yourself?

Liz Katrin: The fact that I do everything myself – from creating the musical theme, through arrangement, recording instruments and vocals, mastering, to marketing and management – gives me freedom. Besides, having my own recording studio makes me totally independent.

Sylwia Cegieła: Tell me about your artistic achievements.

Liz Katrin: I’ve created several dozen songs for video games, including SHADOW WARRIOR 2, SKYWIND, THE REPOPULATION, ALIENS, TROLLS & DRAGONS, FOLLOWER (Heavy Walker Simulator), T-90 PARSECS, QUANTUM ENTANGLEMENT and others; jingles for ‘Siedzicie w karczmie’, a podcast about RPG games; and film music. I’m currently working on the score for PÓŁ WIEKU POEZJI PÓŹNIEJ (a fanmade Witcher movie made by real enthusiasts).
I invite you to listen to MY SONGS MEDLEY and some more detailed playlists of MY GAME MUSIC and also MY FILM MUSIC I’ve prepared lately.

Sylwia Cegieła: With whom do you collaborate in your projects?

Liz Katrin: As I’ve already said, most of my projects are made only by myself but I am always open to collaboration. For instance, I had the pleasure of performing vocals for the video game SHADOW WARRIOR 2. In doing so, I collaborated with Adam Skorupa and Krzysztof Wierzynkiewicz (composers of the music for THE WITCHER 1 and 2). I also create and perform vocal lines and lyrics as you can hear in SILVER (collaboration with Herbert Metz from Austria), SANDS&MOONS (with Matthew Shine, USA), or PRAYER by Kamil Hamulczyk (Poland). For some time I’ve been working on an interesting project for a Portuguese indie game developer.

Picture: Izabela Kwasiborska Picture: Adrian Wiśniewski
Sylwia Cegieła: How would you call or define the direction you are heading? It is full of mythical and Medieval inspirations, as well as Galician rhythms, with the last related to your degree.

Liz Katrin: My compositions are what could be broadly categorized as illustrative music. Fantasy, Slavic, Viking and sci-fi moods are right up my alley but I do not set imitations on the scope of my music. What gives me most enjoyment is creating music for video games and movies, and this is why I do what I do. The most important thing to me is reaching my fans, being able to pass to them what I feel, through my music.
Indeed, there are some Galician moods in my creative work. Thanks to Warsaw University scholarships I had an opportunity to visit Santiago de Compostela several times and it was there, where my fascination for the culture, language, and music of the Spanish Galicia was born, which later led me to obtain a Master’s degree in Spanish literature. Thanks to this fascination many of my songs were created, e.g. ADIÓS RÍOS (a ballad sang in Galician), my a cappella interpretation of NEGRA SOMBRA, as well as DE AMOR with my lyrics and the musical arrangement of a traditional Medieval melody.
Galicia is an extraordinary land where Celtic, Roman, and Arabic cultures intermingle and are spiced with a lot of magic... It is there, where you can see landscapes as if from The Lord of the Rings...
For over 5 years, I was the manager and leader of my band LIBRA, which performed my Neo-Celtic and fantasy-style songs, many of which I sang in Galician.

Sylwia Cegieła: What are you currently working on?

Liz Katrin: Apart from continuing the work on my albums (I already have more than 100 songs) I have some new projects.

Sylwia Cegieła: Is your personal history related in any way to your work?

Liz Katrin: Many skills I acquired before (at Warsaw University and Warsaw School of Economics) such as graphic design, several foreign languages, help me now to write lyrics, create promotional materials and contact people all over the world. My artistic compositions have been also decidedly influenced by video games (mostly RPG). In the ’90s, I had an 8-person RPG team and we would meet once a week for a number of years. It was a magical time when I created many of my ballads e.g. SANGUIS VITA EST or LIBERA ME, songs I composed to Tolkien’s lyrics, as GIL-GALAD and many more, which I publish little by little.

Sylwia Cegieła: You make music for games and movies. What kind of games do you like most? And which movies?

Liz Katrin: The Witcher, Skyrim or Morrowind – games with an interesting plot that makes you totally immerse in an alternative reality and feel its mood, but I also appreciate other genres, such as adventure games (Syberia, The Longest Journey) or thrillers (I’ve recorded an a cappella cover of the main theme from the game KHOLAT). I also recommend listening to my WITCHER playlist.
As for movies… I like adventure (Indiana Jones, Sherlock, Braveheart), fantasy (Lord of the Rings, Conan, Game of Thrones, Interview with the Vampire) and sci-fi (Terminator, Star Trek, Star Wars, Back to the Future) genres. I invite you to listen to my STAR WARS REBELLION song inspired by the Star Wars universe, my C0DA album or the adventurous CYRUS, where you will hear some oriental inspirations.

Sylwia Cegieła: The alto and soprano are operatic voices. Wouldn’t it be easier to sing pop music and be a celebrity? What do you think about fame and commercial music?

Liz Katrin: The terms alto and soprano characterize a vocal range and are not limited to operatic voices. My vocal range is from alto (the lowest female voice) to soprano (the highest female voice), a bit more than 3 octaves. Back when I sang in choirs, I recall being able to always choose between the altos and sopranos.

I’ve always liked singing in parts, creating harmonies, building the whole musical background with just my voice alone. I often make a cappella covers of well-known songs, e.g. A NEARLY PEACEFUL PLACE (from The Witcher 2), THE WITCHER (a medley of themes from The Witcher 1) or BRAVEHEART.
I love experimenting and discovering new sounds of my voice.
Most of my songs are based on just my voice used to evoke various atmospheres: from delicate and moody, such as IMPERIAL SHRINES or YENNEFER'S SONG or SORCERESS; through low shamanic sounds, such as in NEREVAR; to more rock-like, such as SWEET; jazzy, such as DIVINE; or more classical, such as my cover of the main theme from the GAME OF THRONES as well as the vocalises in ZIREAEL or SILVER.
You ask about fame and commerce… I’ve always wanted to create music for true enthusiasts, no matter how commercial or not it would be. What matters to me is to give people joy and keep creating always new songs, without repeating any patterns.
For sure, I prefer to be an indie creator because only then can I control everything myself, both in the musical and visual aspects. But who knows what the future may bring? I have nothing against my music achieving commercial success.

Sylwia Cegieła: You are a fantasy fan. You write fantasy-inspired music. What do you think of the extraordinary popularity of this genre? Why are science-fiction books and movies so in demand?

Liz Katrin: I think people have always liked escaping their mundane everyday lives. Fantasy offers abstract themes that redirect our thoughts, for example, when you start thinking about the Universe, you see your day-to-day problems from a different perspective. I think that, to many people, it can be a kind of safety vent for discharging their emotions, getting rid of stress… And when I need to unwind, I make lighthearted songs, such as SHE SAID YES or MASKARADA.

Sylwia Cegieła: What fascinates you in the fantasy realm? How did your adventure with this genre begin?

Liz Katrin: My adventure began thanks to my brother lending me his comic books (Kajko i Kokosz, Kleks, Thorgal and, more abstract, Antresolka Profesorka Nerwosolka and Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa), AD&D books, and introducing me to the world of role-playing games. It’s always been quite natural to me to seek inspiration in fantasy worlds.

Picture: Izabela Kwasiborska Picture: from Liz Katrin’s archive
Sylwia Cegieła: Do you have the nature of an Elf, a mythical god or a Viking?

Liz Katrin: I think I’m kind of an Elf-Viking hybrid and in the Middle Ages I would probably be called a witch ;P As to gods… let’s leave them out of this.

Sylwia Cegieła: Where do you seek inspiration?

Liz Katrin: We’ve been talking about my inspirations throughout this interview. Inspiration is but a spark that incites the entire process. Each new project is a challenge and a new inspiration to me. I try to make music for projects which inspire me, the ones whose atmosphere resonates with me. I don’t force things.

Sylwia Cegieła: What do you sing about?

Liz Katrin: Most of my songs have only vocalise (no lyrics) reflecting the mood and emotions of the music. My fantasy and medieval lyrics usually speak about love, hate, magic, fighting, yearning for something… I sing both in conventional languages: AEGON TARGARYEN (in Polish), ZIREAEL (English), ENDEMONIADA (Spanish) or AMEONNA (Japanese) and in unconventional ones, such as the already mentioned Elvish tongues.

Sylwia Cegieła: Will you get back on stage?

Liz Katrin: For many years I gave concerts both in Poland (several times for the Polish Radio, the Great Orchestra of Christmas Charity, for MTV, for the Spanish Embassy) and abroad, e.g. at the Bealtaine Celtic festival in Luxembourg or several times in Spain, where my music is often on the radio Onda Cero. I’ve performed in opera concerts (e.g. in the Czech Embassy), mostly with a classic baroque repertoire.
I still perform on stage. Recently, I gave a concert with my own repertoire during the 13 Noc Kulturalna festival in Częstochowa, and I also perform on stage as a vocalist in DAMA KRUK, a highly intriguing, unorthodox project by Sebastian Madejski.

Sylwia Cegieła: What can your fans expect in the near future?

Liz Katrin: I’ve got a few new projects I’m working on. I keep my fans up to date on any news concerning my music on my fanpage, so I invite you to ‘like’ and follow LIZ KATRIN MUSIC.
If you are interested in listening to my songs, subscribe to my YouTube and SoundCloud channels.

Sylwia Cegieła: Thank you very much for this conversation. I wish you luck in fulfilling your future plans.

Liz Katrin: Thank you for this lovely interview.

Interviewer: Sylwia Cegieła
Translator: Liz Katrin 

Read this interview in Spanish

Read this interview in Polish
Czytaj więcej >

Entrevista con Liz Katrin, “La hechicera de la música”

Liz Katrin es el nombre artístico de Katarzyna Bonikowska, quien compone e interpreta música para videojuegos y para películas de ambientes eslavos, fantasy y ciencia-ficción. Os invito a leer una interesante entrevista con esa artista única.

Sylwia Cegieła: ¿Quién es Liz Katrin? Cuéntame algo de tu pasado musical.

Liz Katrin: La música siempre estuvo presente en mi casa. De hecho, mi educación musical se la debo a mi padre. A ello hay que añadir el desarrollo vocal que conseguí con mi maravillosa profesora de canto, la señora Wanda Bargiełowska-Bargeyłło, solista de la Ópera Nacional Polaca y una de las mezzosopranos más reconocidas de la escena europea. Posteriormente finalicé el curso de bel canto en Salamanca (España) y en los años 80 empecé a dar conciertos de cámara (guitarra y canto). A partir de ahí canté en una banda del Centro de Cultura OKO; en varios coros como el de la escuela, el de la Universidad de Varsovia o el de la Ópera Nacional de Varsovia; y en múltiples bandas sonoras, la mayoría de las cuales basadas en mis proyectos musicales. Desde principios de los años 90 hasta la actualidad estoy creando mi propia música.

Sylwia Cegieła: ¿Qué te influye más para la creación artística?

Liz Katrin: Mis videojuegos, películas, cómics o libros favoritos; la gente y, obviamente, la música (tanto clásica como étnica, rock, folkmetal, jazz…). Todo eso no deja de inspirarme. Además, cuando en los años 80 conocí la serie cómic de Thorgal (la cual voy coleccionando desde el primer libro) pensé que sería estupendo ilustrarlo con música. Desde entonces estoy creando poco a poco mi álbum Thorgal.
Asimismo, siempre me fascinó el mundo de Star Wars o Star Trek y el universo de libros o videojuegos como The Witcher, The Elder Scrolls y, especialmente, Morrowind y Skyrim. Decir aquí que tuve el placer de crear casi veinte canciones para Skywind, uno de los modos más grandes para la serie de los juegos The Elder Scrolls. Otros influjos fueron películas como Terminator, Indiana Jones, Conan, Blade Runner...

fot. Adrian Wiśniewski (fragment)        fot. z archiwum Liz Katrin
Sylwia Cegieła: Te interesan temas muy peculiares. Cantas en idiomas desconocidos como sindarin o dunmeri. ¿Qué idiomas son y por qué elegiste ese camino?

Liz Katrin: Te resultaría increíble saber la cantidad de gente que conoce y habla estos idiomas fantasy... El caso es que otra de mis pasiones son los idiomas extranjeros, antiguos y ficticios. Sindarin es una de las lenguas que creó J.R.R. Tolkien. Al componer música para los textos de El Señor de los Anillos surgió mi “Elbereth” cantado en sindarin, al igual que otras canciones de mi álbum Tolkien. Dunmeri es el idioma hablado por los elfos oscuros del videojuego Morrowind. Podéis oírme cantarlo en “Nerevar”, “Hortator” y “Sharmat’s Prayer”.

Sylwia Cegieła: ¿Qué ventajas tiene ser tan única?

Liz Katrin: Eso me deja crear mi música para los verdaderos entusiastas. Estoy creando, tocando y cantando lo que tengo en mi alma. Creo que es un privilegio raro.

Sylwia Cegieła: Veo que no te gusta ser limitada. ¿Qué te da esa libertad artística?

Liz Katrin: La independencia. No quiero limitarme en nada si bien para los proyectos musicales de videojuegos o películas es tan imprescindible la colaboración con los creadores del juego o con el director del film como la confianza mutua.

Sylwia Cegieła: ¿Esa es la razón por la que no tienes ningún manager y te ocupas tu misma de la parte organizativa de tu trabajo?

Liz Katrin: Lo que me da libertad total es que lo hago todo yo sola: la creación del tema musical, los arreglos, la grabación de los instrumentos y las voces, la masterización, el marketing, las gestiones... Además, tengo mi propio estudio lo que me hace más independiente.

Sylwia Cegieła: Cuéntame más sobre tus realizaciones artísticas.

Liz Katrin: Compuse decenas de canciones para videojuegos, tales como: Shadow Warrior 2, Skywind, The Repopulation, Aliens, Trolls & Dragons, Follower (Heavy Walker Simulator), T-90 parsecs o Quantum entanglement. Asimismo creé jingles para un podcast Siedzicie w karczmie sobre los juegos RPG, y música para las películas.
Ahora estoy trabajando sobre la música para el film Pół wieku poezji później (realizada por entusiastas del mundo de The Witcher)
Últimamente también preparé un mix de mis canciones y unas playlist de mi música para los juegos y las películas. Os invito a escuchar mis creaciones.

Sylwia Cegieła: ¿Con quién estás cooperando al realizar tus proyectos?

Liz Katrin: Como ya mencioné antes la mayoría de mis proyectos los estoy realizando sola, pero estoy abierta a la colaboración. Así, por ejemplo, con mucho gusto grabé voces con Adam Skorupa y Krzysztof Wierzynkiewicz (los compositores de música para The Witcher 1 y 2) en la banda sonora para el videojuego Shadow Warrior 2. También me satisfizo crear las líneas, las harmonías vocales y los textos de canciones para otros músicos. Entre estas contribuciones destacan “Silver” (con Herbert Metz, de Austria), “Sands&Moons” (con Matthew Shine, de E.E.U.U.), o “Prayer” (con Kamil Hamulczyk, de Polonia). Desde hace algún tiempo también estoy realizando un proyecto muy interesante para un estudio independiente portugués.

Fot. Izabela Kwasiborska                         Fot. Adrian Wiśniewski
Sylwia Cegieła: En tu música hay inspiraciones míticas, medievales, gallegas y otras muchas relacionadas con tu carrera. ¿Cómo definirías la dirección artística que estás siguiendo?

Liz Katrin: Yo la llamaría música ilustrativa. La temática fantasy, de mitología eslava o vikinga y de ciencia ficción, es mi mundo pero no me limito a ello. Crear música para videojuegos y películas es lo que más me gusta, por eso sigo ese camino. Lo más importante para mí es el contacto con mis seguidores y transmitir al público mis emociones mediante la música.
Efectivamente, los temas gallegos aparecen en mi obra. Gracias a las becas universitarias que me concedieron tuve la oportunidad de vivir bastante tiempo en Santiago de Compostela y fue allí donde nació mi admiración por la cultura, el idioma y la música gallegas. De esta fascinación surgieron muchas de mis canciones como, las inspiradas en Rosalía de Castro, “Adiós ríos” (cantada en gallego) y “Negra sombra” (interpretada a cappella) o la canción “De amor” (con mi texto y arreglo de la melodía medieval tradicional). Asimismo esta influencia también hizo que realizase mi tesina de licenciatura en lengua española sobre Rosalía de Castro (la gran poetiza gallega del siglo XIX).
Galicia es una región extraordinaria, donde se entrelazan la cultura celta, romana y árabe con un ambiente mágico... Es allí donde podréis ver paisajes como El Señor de los Anillos... Durante más de 5 años dirigí mi banda musical Libra tocando mis canciones neocélticas y fantasy (muchas de las cuales cantaba en gallego).

Sylwia Cegieła: ¿Sobre qué estás trabajando ahora?

Liz Katrin: Sigo con mis álbumes, de los cuales ya tengo más de 100 canciones publicadas. También estoy trabajando en distintos proyectos nuevos.

Sylwia Cegieła: ¿Ha influido, de alguna manera, tu historia vital en tu obra presente?

Liz Katrin: Muchas de las habilidades que adquirí en el pasado (durante mis estudios en la Universidad de Varsovia y en SGH, Warsaw School of Economy), como, por ejemplo, el diseño gráfico o el conocimiento de varios idiomas extranjeros, hacen que me resulte fácil crear textos para mis canciones o materiales de promoción y establecer contactos con el mundo entero.
Seguramente una gran influencia en mi obra fueron y siguen siendo los juegos, sobre todo los RPG (role playing games), a los que jugaba regularmente, tanto en mi escuela secundaria como durante mis estudios posteriores. Asimismo, en los años 90, jugaba con mi equipo de 8 personas una vez a la semana. Estos tiempos fueron maravillosos y durante los mismos concebí muchas de mis creaciones. Entre éstas se encuentran baladas como “Sanguis vita est” o “Libera me”, canciones con textos de Tolkien como “Gil-Galad” u otras creaciones que voy publicando poco a poco.

Sylwia Cegieła: Estás creando música para videojuegos y películas. ¿Qué tipo de juegos y películas te atraen más?

Liz Katrin: Los juegos que más me gustan son los que tienen una historia interesante, como, por ejemplo, The Witcher, Skyrim o Morrowind, porque nos sumergen en una realidad alternativa y nos hacen sentir su ambiente. También aprecio otros géneros como los juegos de aventura (entre los que se encuentran Syberia y The Longest Journey) o los thriller (categoría en la que grabé, a cappella, mi versión del motivo principal del juego Kholat). Asimismo os invito a escuchar, en mi playlist, “The Witcher”.
Respecto a las películas, me encantan las de aventura (Indiana Jones, Sherlock, Braveheart), las de fantasía (El Señor de los Anillos, Conan, Juego de Tronos, Entrevista con el vampiro) o las de ciencia-ficción (Terminator, Star Trek, Star Wars, Regreso al futuro). Os recomiendo escuchar mi composición “Star Wars Rebellion”, inspirada en Star Wars, mi álbum „C0DA” o mi canción aventurera “Cyrus”, con motivos orientales.

Sylwia Cegieła: El alto y el soprano son voces operísticas. ¿No sería más fácil cantar pop y ser popular? ¿Qué piensas sobre la popularidad y la música comercial?

Liz Katrin: El alto y el soprano definen el alcance de la voz, no necesariamente la voz operística. La extensión de mi voz abarca desde el alto (la voz femenina más baja) hasta el soprano (la voz femenina más alta), es decir, un poco más de 3 octavas. Me acuerdo de que en cada coro en el que participaba podía elegir si quería cantar como alto o como soprano.
Siempre me gustó cantar a voces, crear harmonías, construir con la voz todo un fondo musical. Muchas veces grabo versiones a cappella de canciones conocidas como “A Nearly Peaceful Place” (The Witcher 2), “The Witcher” (The Witcher 1) o los temas de Braveheart.
Me encanta experimentar y descubrir nuevos sonidos en mi voz. Mi música está basada principalmente en los diferentes colores de mi voz. Prueba de ello son los registros delicados de “Imperial Shrines”, “Yennefer's Song” o “Sorceress”; los sonidos chamánicos y graves de “Nerevar”; los tonos rockeros de “Sweet”; los matices jazzísticos de “Divine”; las gamas clásicas de mi versión del motivo principal del Juego de tronos, “Zireael” o “Silver”.
En cuanto a la popularidad y a la música comercial, decirte que yo siempre quise crear música para los entusiastas, sin pensar si ésta tendría o no mercado. Lo más importante para mí es dar alegría a la gente y siempre crear algo nuevo, propio, sin repetir esquemas. Con toda seguridad prefiero ser una artista independiente y controlar todo, tanto la música como la parte visual de mis proyectos. Pero ¿quién sabe lo que nos traerá el futuro? Si algún día mi música gana un éxito comercial, no tengo nada en contra.

Fot. Izabela Kwasiborska                        Fot. z archiwum Liz Katrin
Sylwia Cegieła: Eres una apasionada de la fantasía, ¿estás creando música inspirada en ese género. ¿Qué piensas de la popularidad extraordinaria de esta corriente? ¿Por qué las películas y los libros de ciencia-ficción son tan populares?

Liz Katrin: Me parece que el ser humano intentó desde siempre evadir la realidad cotidiana. La fantasía se basa en temas que dirigen nuestros pensamientos a otras trayectorias. Basta con pensar sobre el cosmos para mirar los problemas terrestres con otros ojos. Creo que para mucha gente la fantasía es una vía excelente para descargar las emociones, el estrés… Y yo para quitar mi tensión y ansiedad creo canciones como “She Said Yes” o “Maskarada”, las cuales os recomiendo escuchar.

Sylwia Cegieła: ¿Qué es lo que te fascina del mundo fantasy y por qué te ocupas de eso? ¿Cómo empezó tu aventura con este género?

Liz Katrin: Mi peripecia empezó gracias a mi hermano, quien me prestó los libros de AD&D y los cómics Kajko i Kokosz, Kleks, Thorgal, Antresolka Profesorka Nerwosolka, o Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa. También me introdujo en el mundo de los juegos de fábulas. Por eso para mi siempre resultó natural inspirarme, artística y musicalmente, en los mundos fantásticos.

Sylwia Cegieła: ¿Tienes la naturaleza de un elfo, un dios mítico, o de un vikingo?

Liz Katrin: Pienso que soy medio elfa, medio vikinga. En la Edad Media probablemente me hubieran llamado hechicera... ;) A los dioses mejor dejarlos en paz.

Sylwia Cegieła: ¿Dónde buscas inspiración para tu música?

Liz Katrin: Desde el principio de esta entrevista estamos hablando de mis influencias. Sin embargo, la inspiración es sólo una chispa que desencadena todo un proceso… Cada trabajo nuevo es un reto y en este surgen distintos influjos. Yo trato de crear música solo para proyectos que me interesen y cuyo ambiente siento. No hago nada por imposición.

Liz Katrin Music official fanpage (graphical design by Liz Katrin)
Sylwia Cegieła: ¿De qué tratan tus canciones?

Liz Katrin: La mayoría de mis composiciones no tienen palabras, sólo melodías vocales y emociones que pasan en ambientes y situaciones concretas. Generalmente mis textos se ubican en entornos medievales y de fantasía y cuentan historias de amor, odio, magia, lucha, añoranza... Las palabras de mis creaciones son las que escribo y canto en los idiomas convencionales o en los idiomas de los elfos. Ejemplos de ello son los trabajos: “Aegon Targaryen” (polaco), “Zireael” (inglés), “Endemoniada” (español) o “Ameonna” (japonés).

Sylwia Cegieła: ¿Volverás a dar conciertos?

Liz Katrin: Durante muchos años ofrecí conciertos en Polonia (también para WOŚP, Polskie Radio, MTV o la Embajada de España) y en el extranjero (durante el festival celta Bealtaine -en Luxemburgo- o varias veces en España -donde mi música está regularmente en la cadena de radio Onda Cero-). También di conciertos de repertorio clásico barroco (varias veces en la Embajada de Chequia, entre otras sedes).
Ahora sigo actuando. Últimamente ofrecí un recital con mis canciones fantasy en el festival 13 Noc Kulturalna, en Częstochowa. Además, doy conciertos como vocalista en un proyecto intrigante y poco convencional de Sebastian Madejski, llamado Dama Kruk.

Sylwia Cegieła: ¿Con qué pueden contar tus seguidores en el futuro próximo?

Liz Katrin: Estoy trabajando sobre varios proyectos nuevos. De cada novedad voy a informar a mis seguidores en mi fanpage Liz Katrin Music. Os invito a visitar esta página y a dar un “me gusta” en la misma para seguir todas las nuevas publicadas allí.
A quienes estén interesados, os invito a escuchar mis canciones en YouTube y SoundCloud.

Sylwia Cegieła: Muchas gracias por esta conversación y ¡suerte con tus planes futuros!

Liz Katrin: Gracias a ti por una entrevista tan amable.

Entrevistadora: Sylwia Cegieła

Traducción al español: Katarzyna Bonikowska (Liz Katrin)

Versión en inglés de esta entrevista

Versión en polaco de esta entrevista
Czytaj więcej >

„Bo najważniejsza jest intuicja” – rozmowa z Renatą Przemyk

Na polskiej scenie muzycznej trwa niezmiennie już od ponad 25 lat. Z wykształcenia jest bohemistką. Zasiada też w Akademii Fonograficznej. Sprzedała ponad 500 tyś. płyt. Koncertuje w kraju i zagranicą. Renata Przemyk – bo o niej mowa – opowiada o swojej twórczości, występach w teatrze i o tym, czego nauczyła ją scena. Rozmawiamy o dążeniu do bycia indywidualistką, za którą podążają słuchacze. Zapraszam na niezwykle ciekawą rozmowę.     

Sylwia Cegieła: Koncertowała pani zagranicą i w Polsce. Które z miejsc wspomina pani najczęściej? 

Renata Przemyk: Każde ma swój klimat. W Polsce graliśmy już niemal wszędzie. Publiczność dopisuje niezmiennie od lat, co mnie ogromnie cieszy. Widzowie przyprowadzają znajomych, własne dzieci. Przychodzi kolejne pokolenie. Zagraniczne koncerty są często dodatkowo wzruszające przez obecną na nich publiczność polonijną, która na swoich ulubionych polskich wykonawców musi długo czekać. Są rozmowy o ojczyźnie, wspominanie jej. Bardzo ciekawe były koncerty we Francji. Graliśmy dla francuskiej publiczności, która przychodziła przyciągnięta jedynie reklamą. Uczyłam się zapowiedzi po francusku i kilka przetłumaczonych teksów rozdawaliśmy w formie ulotek. Piosenki śpiewane po polsku spotkały się z dużym zainteresowaniem. Były bisy.

SC.: Na polskiej scenie działa pani już od ponad 25 lat. Jak wspomina pani początek kariery? Co się zmieniło w pani jako artystce od czasu debiutu?

R.P.: Czas spędzony na scenie, doświadczenie, akceptacja publiczności od tak wielu lat sprawia, że czuję mocno, że to jest dokładnie moje miejsce. Nie wyobrażam sobie już życia bez muzyki, bez grania. Mam większą świadomość środków artystycznych, jakimi się posługuję, i własnych możliwości. Publiczność dała mi poczuć, że jestem potrzebna – a to największa nagroda za wysiłek i stres. Czuję kredyt zaufania i oczekiwanie na każdą kolejną płytę, piosenkę czy spektakl. To dodaje wiary i pewności siebie. Na początku byłam nieśmiała i niedoświadczona. Lata przeżyte świadomie i wnioski wyciągane z doświadczeń dają dojrzałość, które zmienia sposób patrzenia na życie i jest słyszalna w głosie.

SC.: Miała pani okazję występować też na deskach teatralnych. Co pani dało te doświadczenie?

R.P.: Poczucie, że jestem w stanie sprostać wyzwaniu, że potrafię być partnerem na scenie i z pokorą pracować z zespołem na wspólny efekt. I też to, że mogę robić kilka rzeczy na raz, z czym wcześniej miałam problem. Mogę śpiewać, tańczyć, mówić i przemieszczać się po scenie tak, jak to jest w zamyśle spektaklu. Po tych doświadczeniach udało mi się zrealizować projekt „Przemyk Akustik Trio”, na który wcześniej nie byłam gotowa.

SC.: Komponuje pani muzykę na swoje płyty oraz do przedstawień teatralnych. Na co zwraca pani uwagę w procesie twórczym?

R.P.: Przy własnych płytach jedynym wyznacznikiem jest moja intuicja. Przy pracy nad muzyką do spektaklu teatralnego muszę być spójna z przesłaniem sztuki. Muzyka musi pasować do postaci, jaką ilustruje i dodawać jej głębi. Często też muszę się dostosować do składu instrumentalnego zespołu, który będzie muzykę odtwarzał na żywo.

SC.: Tworzy pani utwory niekomercyjne. Dlaczego wybrała pani tę drogę?

R.P.: Zawsze lubiłam sztukę, która daje do myślenia. Nie jest obojętna ani rozleniwiająco przesadnie przyjemna. Lubiłam też wykraczać poza panujące mody, poza ściśle określone style. Dla mnie ma sens i daje satysfakcję robienie rzeczy nowych w mniejszym czy większym zakresie, ale na pewno nie powielanie tego, co już jest. Moim wyznacznikiem kierunku jest intuicja, własny gust – to nie wymaga dyskusji. Robię to, co lubię po prostu. To sprawia mi radość. Cieszę się ogromnie, że jest tak wielu ludzi, którzy chcą tego słuchać, dając mi tym samym szansę istnienia na scenie przez tyle lat.

SC.: Czego prywatnie słucha Renata Przemyk? Co panią fascynuje?

R.P.: Wiele różnych rzeczy. Lubie fugi Bacha, zwłaszcza na akordeonie. Lubię Portishead, Balkan Beat Box, Bjork czy Faith No More, ale też wiele innych rzeczy.  Lubię muzykę, w której jest życie, emocje, pasja – czasem wyrażana bardziej ekspresyjnie, czasem podskórnie.

SC.: Jest pani niezależną artystką, która sama produkuje swoje płyty. Co pani daje ta wolność?

R.P.: To, że mogę robić to, co najbardziej lubię i słuchać tylko głosu serca. To wielki  komfort.  Czasem zapraszam kogoś do współpracy przy produkcji czy nagraniach, ale to też są osoby, które sama wybieram.

SC.: Zdobyła pani wiele prestiżowych nagród i wyróżnień. Czym dla artysty są nagrody? Które z nich są dla pani najważniejsze?

R.P.: Przyjemnie jest być nagradzanym za to, co się robi z serca. Jeśli te nagrody otwierają jakieś drzwi, dają szansę pracy z najlepszymi albo dostęp do świetnego studia, to można się rozwijać. Jeśli to nagrody od publiczności to jest potwierdzenie, że to, co robimy podoba się odbiorcy. To jest potrzebne. Największą jednak nagrodą dla twórcy jest zawsze to, że publiczność chce tego, co robi, czeka na kolejne prace i chce to przeżywać wielokrotnie.

SC.: Pani muzyka ewoluuje. Fani mogą usłyszeć ten rozwój na poszczególnych płytach. Czym jest dla pani muzyka? Na czym polega – jak to sama pani określiła: „wieczne poszukiwanie brzmień”? 

R.P.: Na próbowaniu wielu rzeczy, na sprawdzaniu, jak zabrzmi ta muzyka w jakiejś kombinacji brzmień przy wykorzystaniu takich, a nie innych instrumentów i intuicyjnym dobieraniu tych, które oddają klimat i emocje, na jakich nam w tym momencie zależy. Przy jednej piosence sprawdzi się jedno, przy innej – drugie. Nie ma uniwersalnego klucza, który pasowałby do każdej muzyki. Jeśli zrobiłam płytę w określonym klimacie, to jest prawie pewne, że następna będzie zupełnie inna. Odczuwam coś w rodzaju nasycenia  jakimś klimatem i w naturalny sposób sięgam dalej. Poza tym, każda kolejna produkcja daje mi doświadczenie, o które jestem bogatsza przy następnej pracy.

SC.: Niemal na każdej płycie pojawia się u pani akordeon. Skąd się wzięło u pani zamiłowanie do tego instrumentu?

R.P.: Akordeon jest bardzo melodyjnym instrumentem i cudownie emocjonalnie wzmacnia przekaz. Smutna piosenka będzie z akordeonem jeszcze smutniejsza, a wesoła –jeszcze weselsza. Lubię jego brzmienie, zwłaszcza w rękach wirtuoza.

SC.: Swoje dzieciństwo i lata nastoletnie dorastała pani w Bielsku-Białej. Jak pani wspomina miasto?

R.P.: Z dużym sentymentem. To moje korzenie. Początki budowania tożsamości. Odnajdywania się w relacji z innymi, ze światem. Moje pierwsze śpiewanie, występy; pani Halinka z przedszkola, która dostrzegła moją muzykalność; teatr dla dzieci przy BCK-u i pierwsze zespoły rockowe. Sprawdzanie siły głosu w kościele w Białej i szwendanie się wzdłuż rzeki. Wszędzie chodziło się na piechotę. Lubiłam to miasto. Dalej je lubię, ale dużo się zmieniło. Zawsze będzie mi się kojarzyć z moim dzieciństwem i początkiem wszystkiego.

SC.: Bardzo dziękuję za niezwykle interesującą rozmowę. Życzę powodzenia w realizacji dalszych planów. 

Rozmawiała: Sylwia Cegieła
Fot. A. Powierża

Publikacja objęta jest prawem autorskim. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i rozpowszechnianie tylko i wyłącznie za zgodą miesięcznika Bielski Rynek oraz Autorki niniejszego bloga.
Czytaj więcej >

„Rób w życiu to, co kochasz, a nigdy nie będziesz pracować” – wywiad z projektantem mody Pawłem Kuzikiem

Paweł Kuzik to projektant, który na rynku mody funkcjonuje już od 2005 roku. Przy współpracy wielu osób, które zaangażowały się w rozwój jego kariery stał się mistrzem w tworzeniu niepowtarzalnych sukien wieczorowych. Jego kreacje noszą nie tylko przedstawicielki mediów i świata mody, ale też szersze grono kobiet. Zapraszam na rozmowę. 

Sylwia Cegieła: jak zaczęła się twoja przygoda z projektowaniem?

Paweł Kuzik: Szycia uczyłem się od najmłodszych lat przez podpatrywanie babci – „krawcowej amatorki”. Później była samodzielna nauka metodą prób i błędów, aż wreszcie trafiłem do szkoły, a później na staż w pracowni projektantki. Ten ostatni dał mi wiele umiejętności technicznych – od modelowania szablonów po perfekcyjne szycie i wykończenie, a to wszystko dało mi możliwość projektowania.

Sylwia Cegieła: Jesteś projektantem sukien wieczorowych. Jak według ciebie powinna wyglądać dobrze ubrana kobieta?

Paweł Kuzik: Jestem projektantem nie tylko sukien wieczorowych; choć przyznam, że są one dla mnie szczególne. Dobrze ubrana kobieta według mnie powinna wziąć pod uwagę kilka rzeczy… Przede wszystkim okazja, na jaką przeznaczony jest strój. Ważne jest, aby fason dobrany był do rodzaju sylwetki, jak również kolorystyka odpowiednio do cery, koloru włosów i oczu. Do tego wszystkiego  dobrane dodatki w jak najmniejszej ilości z pewnością dopełnią całości stylizacji.

Sylwia Cegieła: W co najchętniej ubierasz kobiety na co dzień?

Paweł Kuzik: Jeśli chodzi o ubrania codzienne to nie mam ulubionego, konkretnie jednego asortymentu. Uważam, że różne rodzaje garderoby są potrzebne, co staram się pokazywać w moich kolekcjach. Jedne kobiety dobrze czują się sukienkach i spódnicach, a inne w spodniach i kombinezonach, więc wszystko to staram się im proponować.

Sylwia Cegieła: Co to znaczy mieć dobry styl?

Paweł Kuzik: Mieć dobry styl to przede wszystkim wyczucie mody. Ważne jest, aby odpowiednio się nią posługiwać. Nie warto przesadzać, a wręcz odwrotnie, jestem zdania, że klasyka i minimalizm obroni się zawsze.

Sylwia Cegieła: Dlaczego akurat kobiety?

Paweł Kuzik: Kobiety są niezwykle inspirujące i szeroka gama asortymentu, jaką noszą daje niesamowicie duże pole manewru do działania. Moda męska jest bardzo ograniczona i nie pozwala zaszaleć – stąd moja decyzja.

Sylwia Cegieła: Czym kierujesz się, dobierając kreację dla indywidualnej klientki?

Paweł Kuzik: Dobierając kreację dla indywidualnej klientki, kieruję się jej dobrem i komfortem noszenia. Sugeruję fasony i kroje, bo trzeba pamiętać, że taka klientka jest również moją wizytówką.

Sylwia Cegieła: W czym ty najchętniej chodzisz? Jaki styl preferujesz?

Paweł Kuzik: Sam najczęściej wybieram klasykę, choć też uzależnione jest to od okazji. Na co dzień sięgam po jeansy i fajną koszulkę, a na wyście zazwyczaj preferuję połączenie koszul z jeansami lub eleganckimi spodniami oraz marynarki.

Sylwia Cegieła: Moda dla mnie to…

Paweł Kuzik: Moda to dla mnie całe życie! Jest moją pasją, dzięki której mogę realizować się zawodowo i robić to, co chcę. W myśl zasady: „Rób w życiu to, co kochasz, a nigdy nie będziesz pracować” – staram się wcielać to w życie.

Sylwia Cegieła: Co cię inspiruje w procesie projektowania?

Paweł Kuzik: Inspiracją do projektowania jest dla mnie wiele rzeczy. Przede wszystkim jest to kalendarz modowy począwszy od New York Fashion Week, który otwiera cykl imprez na całym świecie. Dzięki niemu, można zapoznać się z tym, co będzie modne i zaproponować swoją wizję. Inspirują mnie również tkaniny, bo w dzisiejszych czasach często to one „tworzą modę”.

Sylwia Cegieła: Jakich tkanin używasz najczęściej?

Paweł Kuzik: Tkaniny, jakich używam to najczęściej wiskozy i bawełny lub też dobre gatunkowo poliestry z dodatkami naturalnych włókien. Czasami też pracuję z jedwabiem.

Sylwia Cegieła: Ulubione kolory Pawła Kuzika.

Paweł Kuzik: Mam wiele ulubionych kolorów, jednak najchętniej sięgam po ich niespotykane odcienie. Są to takie, które występują między podstawowymi, bazowymi kolorami. Lubię też połączenia wielu barw we wzorzystych tkaninach.

Sylwia Cegieła: Dla kogo udało ci się zaprojektować suknię?

Paweł Kuzik: Projektowałem suknie dla wielu osób z różnych dziedzin życia takich jak media, polityka, aktorstwo. Często są to również panny młode, które szukają czegoś innego niż w salonach, jak również modelki.

Sylwia Cegieła: Jak oceniasz uliczną modę Polek?

Paweł Kuzik: Uważam, że Polki dokonały rewolucji modowej w ostatnich kilku latach. Zdecydowanie zwiększyła się ich świadomość i znajomość tego, co nosi się w danym sezonie. Polacy stali się również odważniejsi i otwarci na eksperymenty, co widać na ulicach. Z pewnością przyczyniła się do tego popularyzacja mody w mediach i dostępność ubrań z różnych stron świata.

Sylwia Cegieła: Co planujesz w najbliższym czasie?

Paweł Kuzik: W najbliższym czasie planuję wydanie nowej kolekcji na wiosnę/lato 2017. Pojawi się ona na początku marca i zaraz potem trafi do sprzedaży.

Sylwia Cegieła: Co będzie modne w najbliższym sezonie? Czego kobiety mogą się spodziewać, idąc do Ciebie na pokaz?

Paweł Kuzik: W najbliższym sezonie jest cała masa trendów do wyboru. Niektóre z nich przedłużone są z poprzednich lat jak np. trend hiszpański, czyli falbanki i odkryte ramiona. W tym roku można również zauważyć wielki powrót długości midi w sukienkach, spódnicach i w spodniach, które stają się coraz szersze i luźniejsze niż to bywało ostatnio. Z nowości także pojawia się sukienka piżamka na ramiączkach. W dalszym ciągu przewija się bomberka i sukienki maxi.
Jeśli chodzi o kolorystykę, modne będzie połączenie bieli z czernią, np. w postaci pasów, ale także chłodny błękit, antyczny róż, jasny beż, zgaszona czerwień i – jak zawsze – biel. Ze wszystkich tych trendów pojawią się propozycje, które zawarłem w kolekcji na wiosnę/lato 2017. Z pewnością moje obecne i przyszłe klientki znajdą coś dla siebie.

Sylwia Cegieła: Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia w dalszych projektach.

Rozmawiała: Sylwia Cegieła
Czytaj więcej >
Kulturalne rozmowy © 2016. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka