Marta Matulewicz: „Dylematy Laury” - recenzja


25-letnia Laura – zwyczajna dziewczyna nagle rozstaje się z chłopakiem, który nieustannie ją zdradza, rzuca pracę w klubie fitness i postanawia wyjechać do Wielkiej Brytanii na zaproszenie wieloletniej przyjaciółki Zosi. Postanawia poszukać szczęścia na Wyspach, skoro w Polsce jej się nie ułożyło. Podjęta decyzja wywołuje lawinę nieoczekiwanych wydarzeń, które powodują, że dziewczyna zaczyna wątpić w słuszność podjętego kroku. Wszędzie, gdzie się pojawia, wpada w kłopoty. Czy jej decyzja faktycznie okaże się słuszna i kobieta odnajdzie upragnione szczęście w pięknym Londynie? Czy będzie potrafiła na nowo ułożyć sobie życie i powstrzyma chaos panujący w jej wnętrzu? Czy spotka księcia na białym koniu, z którym tak tęskni? O tym przekonacie się, sięgając po debiut literacki młodej pisarki – Marty Matulewicz pt. "Dylematy Laury".

Tytułowa bohaterka ciągle popada w tarapaty, które dzielnie musi odkręcać jej oddana współlokatorka. Ten doskonale zarysowany komizm sytuacyjny wywołuje nieustanny uśmiech na ustach czytelnika. Mimo swej czasem irytującej postawy, kobieta jednak zasługuje na sympatię. Jej dość częste pomyłki czynią z niej osobę prawdziwą, realną, a nie wyidealizowaną kobietę z krwi i kości.

Autorka użyła niezwykle prostego języka, co powoduje, że lektura zadziwia swoją lekkością i banalnością zdarzeń. Narracja pierwszoosobowa jeszcze bardziej pozwala nam wczuć się w emocje bohaterki. Lekkość, z jaką opowiada o swoich pomyłkach, zdradzając tym samym ogromny dystans do siebie oraz codzienności, w której teraz przyszło jej żyć. Zdaje się nie zauważać i często nawet bagatelizować swoje błędy. To wszystko, mimo absurdalnych czasem sytuacji, napawa czytelnika optymizmem, poprawiając mu humor na długie dni, co doskonale kontrastuje z dość często występującą pochmurną, smętną pogodą w Londynie. Powszedniość oraz komizm jest więc główną siłą powieścią. Pomaga on często w rozwiązywaniu wielu skomplikowanych sytuacji i nawiązywaniu nowych znajomości. Bohaterka z niezwykłą lekkością przełamuj wszelkie bariery komunikacyjne.

Zosia tymczasem reprezentuje z goła odmienną osobowość. To typowa kobieta sukcesu mieszkająca od dawna w Londynie. Ma dobrą pracę i wydaje się szczęśliwą kobietą z ukochanym mężczyzną u boku. Ale czy faktycznie tak jest? O tym ona sama musi się przekonać. Dla wszystkich może ona stanowić za wzór przyjaciółki ze względu na swoją opiekuńczą i troskliwą naturę. Więzy tych kobiet są nierozerwalne. Przetrwają największe burze i katastrofy. Dziewczyna ma w sobie dużo cierpliwości i tolerancję do Laury. Stara się nie zauważać jej niedoskonałości, a jedynie wspierać ją w wyborach jako jej dobry duch. Matulewicz tym samym pokazuje, że wraz ze wsparciem i życzliwością drugiej osoby jesteśmy w stanie przetrwać najgorsze.

Oczywiście, w powieście nie brakuje również wątku romansowego, który rozwija się jednak bardzo ostrożnie, powoli, z wielką rozwagą. Mężczyźni pojawiający się w powieście są bardzo szarmanccy, ale bynajmniej nic tu nie jest przesłodzone. Czytelnicy nie znajdą tu opisów płomiennych uczuć czy romansu z tzw. „momentami”.

Największą ciekawość w całej lekturze wzbudziły u mnie jednak niezwykle urokliwe opisy okolicy, w której mieszkają bohaterowie oraz zachowanie lokalnej społeczności. Aż chce się od razu jechać do Londynu i w nim zamieszkać, aby sprawdzić, czy odczucia po lekturze będą pokrywać się ze stanem faktycznym.

Pisarka przedstawiła też dość odmienny i stereotypowy obraz emigranta z Polski poszukującego pracy na obczyźnie. Tutaj Laura bynajmniej nie zaznała dyskryminacji, nie padła ofiarą prześladowań, jak zwykliśmy czytać czy słyszeć z prasy. Obchodzono się z nią z ogromną życzliwością i troską. Każdy chętnie jej pomagał i traktował na luzie, co pomogło z pewnością w przystosowaniu się do nowych warunków. Momentami aż ze zdziwieniem czytałam o zachowaniu Londyńczyków, które autorka dość subtelnie opisała, a które tak bardzo kontrastuje z zachowaniem Polaków.

Gdy dobrnęłam do końca, zorientowałam się, że Matulewicz – pisząc „Dylematy Laury” – już myślała o kontynuacji książki, gdyż finał bardzo mnie zaskoczył. Już nie mogę doczekać się lektury dalszej części losów emigrantki. Mam nadzieję, że będę równie pozytywnie nastawiona, co teraz. Tymczasem jednak zapraszam tutaj na rozmowę z autorką o książce, emigracji oraz różnicach kulturowych.         
Udostępnij na Google Plus

O mnie Sylwia Cegieła

Moją pasją są ludzie i rozmowy z nimi. Interesuje się muzyką, filmem, sztuką, sportem, modą i urodą, czyli KULTURĄ powszechnie rozumianą. Lubi też śledzić bieżące wydarzenia, dlatego właśnie założyłam bloga KULTURAlne rozmowy. Znajdziecie tam wiele ciekawych wywiadów. Współpracuje również z miesięcznikiem „Bielski Rynek”, z portalem dla kobiet Women’s Magazine. Udzielam się też gościnnie w kilku portalach lifestyle'owych, o czym informuję na bieżąco na swoim fanpage'u.
Wybierz system komentarzy (Disquis, lub Google+)

27 komentarzy:

  1. Nawet fajna lektura na wolne, jesienne wieczory:)

    OdpowiedzUsuń
  2. Znam taką bardzo podobną historię w Realu...

    OdpowiedzUsuń
  3. Lubię poslkie autorki, tej książki nie znam :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Moż to być ciekawa propozycja na długie jesienne wieczory

    OdpowiedzUsuń
  5. Ta przygoda czytelnicza jeszcze przede mną, zapowiada się interesująco. :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Uwielbiam zaskakujące zakończenia, wyczekuje się ich, sprawiają wiele satysfakcji. :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Teraz jest tak dużo książek, że ciężko się zdecydować :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Miala szczęście dziewczyna, że ją tak dobrze potraktowano :-)

    OdpowiedzUsuń
  9. Świetna recenzja, serdecznie pozdrawiamy :)

    OdpowiedzUsuń
  10. ;)Lektura na długie jesienne wieczory! Klaudia J

    OdpowiedzUsuń
  11. Słyszałam o tej książce, jeśli kiedyś wpadnie w ręce to chętnie przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Słyszałam o tej książce, jeśli kiedyś wpadnie w ręce to chętnie przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
  13. piękna recenzja, ciekawa książka na jesienne wieczory

    OdpowiedzUsuń
  14. Jak tylko rozdysponuje troszkę wolnego czasu chetnie sięgnę po tą książeczkę ;)

    OdpowiedzUsuń
  15. Brzmi ciekawie, jednak myślę że rzewistość znacznie odbiega od tej przedstawionej w książce. Mieszkam w UK od 4 lat i tak jak wszędzie można trafić na życzliwych ludzi, tak i wszędzie można trafić na kretynów.

    OdpowiedzUsuń
  16. Kolejna polska autorka, którą muszę dodać do listy. Tym bardziej fajna fabuła na emigracji :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Choć recenzja mocno zachęca to ja zrezygnuję, bo to całkowicie nie mój typ lektury. ;)

    OdpowiedzUsuń
  18. Moja lista książek do przeczytania strasznie się wydłuża. Tę książkę również do niej dopisuję i choć bdak czasu mi trochę uniemożliwia poświęcenie książkom tyle czasu ile bym chciała, to na pewno po nią sięgnę.

    OdpowiedzUsuń
  19. świetna recenzja :) Dziękuję za polecenie.

    OdpowiedzUsuń
  20. Jakos nie przepadam za polskimi autorami i nie prędko sięgnę po tę książkę.

    OdpowiedzUsuń
  21. Dobrze, że Mikołaj jeszcze ma jakieś miejsce na książkę dla mnie, bo muszę dopisać ;)

    OdpowiedzUsuń
  22. Odpadam w przedbiegach do tej książki, bo to całkowicie nie moje klimaty. ;)

    OdpowiedzUsuń
  23. Świetnie napisana recenzja :D Bardzo mi się podoba fabuła

    OdpowiedzUsuń